Common use of Honduras Clause in Contracts

Honduras. Deze studie beargumenteert dat het toepassen van de doctrine van historische consolidatie in juridische besluitvorming beter rekening houdt met het recht op zelfbeschikking van volken, en daarom aanmoediging verdient. Dergelijke toepassing draagt bij aan de versterking van de mensenrechten en aan een objectieve juridische erkenning van het non-étatisme in modern internationaal publiekrecht. Oorspronkelijke cessie- verdragen, net als uti possidetis juris, hebben een functie in het recht betreffende de vorming van staten. Het recht op zelfbeschikking kan echter drie decennia na de inwerkingtreding van het IVBPR en het IVESCR niet meer als inopportuun of als een vergissing worden gezien waar het juridische besluitvorming met territoriale toepassing betreft. Het analytische startpunt voor ana- lyse van de rechtspraak zou meer gericht moeten zijn op een continue feitelijke beoordeling van het vermogen van een staat om zichzelf te besturen als basis voor het bestaan van de staat, dan op koloniale activiteit. Daarbij moet rekening worden gehouden met basale burger-, politieke-, economische-, sociale- en culturele rechten, en met de vraag of dergelijke individuele rechten algemeen erkend en nageleefd worden op het betreffende grondgebied. Uiteraard zullen admi- nistratieve en juridische beslissingen steeds worden genomen op grond van de feitelijke om- standigheden van het concrete geval. De staat, het volk, de minderheid, het inheemse volk, de onafhankelijke groepering en het individu zijn algemeen geaccepteerde en juridisch gefundeerde verklaringen van de condition humaine. Op dit vlak heeft het concept van de mensenrechten - ooit ondenkbaar, genegeerd of verworpen - zich zodanig ontwikkeld dat het nu centraal staat zowel in het discours van de men- selijke gemeenschap als in het lexicon van internationaal recht. Zodoende kan de staat, zowel in termen van samenstelling als in termen van postkoloniale substantie, worden voorgesteld als niet meer dan een imaginair domein, met name in sommige postkoloniale omstandigheden. De multi-dimensionale werkelijkheid van de postkoloniale staat wordt nog steeds gepro- jecteerd op de standaard staatsvorm als juridische constructie. Tegelijkertijd versterkt de staten- praktijk steeds meer de rol van het individu in het internationale recht. Bij het beoordelen van situaties waarin staten of collectieve groeperingen binnen een staat een stuk grondgebied opei- sen, kan het nuttig zijn om de relatief vaststaande elementen van het concept staat– een bepaald grondgebied dat permanent wordt bewoond – te verzachten door middel van de relatief fluïde elementen – controle door de regering en onafhankelijkheid – als dit een aantoonbaar effectie- vere staat tot gevolg heeft. De belangrijkste doelstelling van het moderne concept van de territo- riale staat als juridische constructie is het scheppen en in stand houden van een staat die, in het kader van sociale cohesie, bij machte is om de verschillende bevolkingsgroepen te ondersteu- nen.